નિયતી ના જય શ્રી કૃષ્ણ વતનની વાત

હું મારો અનુભવ કહું તો મેં ક્યારેય ગામડું જોયું જ નથી.. હા પણ મારા લગ્ન ગામડે થયા હતા, સાસરું પેહલા ગામડા માં હતું. લગ્ન પહેલા જ્યારે સાસરે ગઈ ત્યારે બધા વારા ફરતી મને જોવા આવતા.. 😜😜😜 પછી તો હું ધીરે ધીરે બધા ને ઓળખવા લાગી હતી. ગામડા માં અમે તો ઝાડ નીચે ખાટલો પાથરી ને હું ને મારા નણંદ સુતા. બહુ મજા આવે એક દમ ઠંડો પવન. અમારું ઘર ખૂબ મોટું હતું, ૧૦ રૂમો નું. એટલે અમે ઘરમાં જ થપ્પો રમી લેતા. ચોક ખૂબ મોટો અને ખુલ્લો એટલે અમે જુલા જુલિયે ખતરનાક રીતે.. એટલા ઉંચા કે સાલું પેટ માં ગલગલીયા થાય અને આખા ફળીયા માં સંભળાય એટલું જોર થી મને હસવું આવે. મને સાડી પેહરતા નતી આવડતી એટલે બધી ભાભીઓ અમારે ત્યાં ભેગી થાય ને મને સાડી પહેરાવે.. પછી કહે કે નાની તારી કમર બહુ પાતળી છે સાડી ટકશે જ નઈ એટલે થોડીક જાડી થજે હવે. 😜😜😜😜😜 હું ને મારા નણંદ ચાલી ને મહાકાળી માં ને મંદિર જતા અને ગ્રીન હાઉસ જોવા જતા. મારા પતિ ત્યારે મને ઓફિસે લેવા મુકવા આવે. અમે દર શનિવારે હનુમાન દાદા ને મંદિર જઈએ. બહુ મજા આવતી. સમય વીત્યો ને શહેર માં આવ્યા, પણ હજી યાદ આવે એટલે ગામડે આંટો મારીએ.

અરે વાહ વાહ તમે તો ખરેખર બાળપણ યાદ કરાવી દીધું......... બધા જ કાંડ આંખો સામે આવી ગયા..... અને લેશન મા તો હું પણ તમારી જેમ જ હતો અઠવાડિયા માં 2-3 દિવસ જ કર્યું હોય અને જે દિવસે ના કર્યું હોય ત્યારે પ્રાર્થના પૂરી કરીને ઝાડવા અને ફૂલછોડ ને પાણી પાવા નું કામ પકડી લેવાનું. 20-25 મિનિટ પાણી પાઈ ને પછી ક્લાસ રૂમમાં જાવ ત્યાં સુધી માં લેશન જોવાય ગયું હોય.........

બાળપણ ની તો ઘણીબધી યાદો છે. શાળા મા પ્રાર્થના મા આગળ બેસવા માટે પાથરણા પાથરી દેવા કે ચંપલ મૂકી દેવા.. એક બીજા સાથે કીત્તા બુચ્ચા કરવા... એવી તો ઘણી બધી યાદો... બાળપણ ના મિત્રો ની યાદ આવી ગઈ.